บทที่ 8 เธอมีลูก

ในขณะที่การทะเลาะวิวาทของทั้งสองกำลังจะปะทุขึ้นอีกครั้ง แววตาของมาลินีก็ฉายแววอำมหิตขึ้นมา ดูเหมือนว่าเธอเตรียมพร้อมที่จะลงมือทำร้ายพันดาว

"เธอมันชอบทำตัวอวดดีนักนะ เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอได้เห็นฤทธิ์เดชของฉัน!" มาลินียกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา พร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย

"เธอจะทำอะไร?" พันดาวถามด้วยความโกรธจัด แต่ในใจกลับรู้สึกหวาดกลัวและจนปัญญา

ทันใดนั้น การเผชิญหน้าอันดุเดือดก็ดำเนินไปอย่างรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ มาลินีง้างมือขึ้นและตบลงมาที่พันดาวอย่างแรงจนเกิดเสียงลมหวีดหวิว

ทว่าสัญชาตญาณการเอาตัวรอดเร็วกว่าความคิด พันดาวเบี่ยงตัวหลบก่อนจะตวัดฝ่ามือสวนกลับไปสุดแรง! เสียง 'เพียะ' ดังสนั่นกึกก้องไปทั่วห้อง มาลินีเซถลาถอยหลังและล้มลงไปกองกับพื้น แก้มข้างหนึ่งเริ่มบวมแดงขึ้นทันตา

"แก..." มาลินีตะลึงงัน นึกไม่ถึงว่าพันดาวจะกล้าตอบโต้ ความโกรธและความเจ็บใจพุ่งพล่านขึ้นในอก

แต่ทว่า มาลินีที่ล้มอยู่หน้าประตูห้องผู้ป่วยกลับเปลี่ยนสีหน้าในทันที แววตาที่เคยดุดันกลับกลายเป็นอ่อนแอและไร้เดียงสา เธอนอนอยู่บนพื้น จมูกแดงระเรื่อและมีน้ำตาคลอเบ้า ร้องคร่ำครวญด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "ทำไม... ทำไมเธอต้องตบฉันด้วย?"

จังหวะนั้นเอง ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเข้ามา แคมป์เดินเข้ามาพอดี เขาตั้งใจจะมาเยี่ยมพันดาว แต่กลับเห็นมาลินีนอนกองอยู่กับพื้น หล่นวูบด้วยความตระหนก ก่อนจะปราดเข้าไปประคองเธอไว้ในอ้อมแขน

"มาลินี! คุณเป็นอะไรไหม?" แววตาของแคมป์เต็มไปด้วยความห่วงใยและเจ็บปวด เขาโน้มตัวลงไปประคองมาลินีขึ้นมา ตระหนักได้ทันทีว่าเรื่องราวคงไม่ธรรมดา

"แคมป์คะ อย่าโกรธน้องเลยนะคะ น้องไม่ได้ตั้งใจจะตบมาลินีหรอกค่ะ น้องคงแค่โมโหมากไปหน่อย" มาลินีทำตาปริบ ๆ ชี้ไปที่พันดาว พยายามปกปิดความร้ายกาจในใจอย่างแนบเนียน

คำกล่าวหาที่ชัดเจนนั้นบาดลึกเข้าไปในหูของแคมป์ ความโกรธพวยพุ่งขึ้นมาในทันที ความรู้สึกที่มีต่อพันดาวแปรเปลี่ยนเป็นความเดือดดาลราวกับคลื่นยักษ์ถาโถม

"เธอกล้าดียังไงมาตบมาลินี?" แคมป์ตวาดลั่นพร้อมกับตวัดฝ่ามือลงบนใบหน้าของพันดาวฉาดใหญ่ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยโทสะอันคุ้มคลั่ง "ใจคอเธอทำด้วยอะไร! นั่นพี่สาวเธอนะพันดาว!"

ใบหน้าของพันดาวรู้สึกแสบร้อนขึ้นมาทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อและความสิ้นหวัง เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมการที่เธอยึดมั่นในความรัก ถึงต้องแลกมาด้วยความเข้าใจผิดและความเจ็บปวดเช่นนี้

"คุณ... คุณเชื่อผู้หญิงคนนี้ลงได้ยังไง!" น้ำตาของพันดาวไหลพรากออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ "เขาจงใจยั่วโมโหฉันก่อน ฉันถึงได้ตอบโต้!"

"ผมไม่อยากฟังคำแก้ตัวของคุณ!" น้ำเสียงของแคมป์เด็ดขาด แววตาฉายแววโกรธเคืองและผิดหวังอย่างรุนแรง

หัวใจของพันดาวสั่นไหวราวกับจะแตกสลาย ความน้อยใจและความสิ้นหวังถาโถมเข้ามา ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว น้ำตาไหลรินอาบแก้ม เธอพยายามข่มความเศร้าเอาไว้ แต่รอยร้าวของความเชื่อใจนี้เปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปกลางใจของเธอ

ท่ามกลางความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน บรรยากาศในห้องผู้ป่วยยิ่งตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ มาลินีแอบยิ้มเยาะในใจด้วยความสะใจ เธอรู้ดีว่าเธอทำสำเร็จแล้วที่ทำลายสายใยความเชื่อใจระหว่างทั้งคู่ถูกตัดขาดจนย่อยยับ

"พันดาว!" เสียงของแคมป์เย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ แววตาผสมปนเปไปด้วยความต้องการควบคุมและความผิดหวัง ราวกับว่าเขาหมดความอดทนแล้ว

หัวใจของพันดาวเหมือนถูกหินก้อนใหญ่ทับไว้จนหายใจไม่ออก น้ำตายังคงไหลไม่หยุด เธอพูดอะไรไม่ออกเลย ได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจ แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะสายเกินแก้

"ฉัน... ฉันแค่พยายามป้องกันตัว..." เธอแก้ตัวด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา แต่คำพูดที่ไร้น้ำหนักนั้นกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและไร้ที่พึ่ง "แคมป์... ฟังฉันก่อน มาลินีโกหกคุณ เขากำลังหลอกคุณ..."

"ดาว... พอเถอะ พี่ขอร้อง พี่ผิดเอง... อย่าโกรธเลยนะ จะโทษพี่ก็ได้ แต่อย่ามาลงที่ลูกในท้องของพี่เลย นี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของแคมป์นะ..."

มาลินีกุมแก้มตัวเอง มาลินีคร่ำครวญพลางกุมท้องไว้แน่นอย่างน่าสงสาร

"แคมป์คะ อย่าโทษดาวเลยนะคะ มาลินีผิดเองที่รักคุณมากไป... แต่ได้โปรด ช่วยพูดกับดาวที อย่าให้เขาทำร้ายลูกของเราเลยนะคะ..."

ลูก? ...มาลินีเนี่ยนะท้องกับแคมป์?

ฝันไปเถอะ! ความทรงจำเมื่อสามเดือนก่อนผุดขึ้นมาในหัว มาลินีวางแผนจะจับผู้ชาย แต่ดันซวยเข้าห้องผิดจนไปลงเอยกับพวกนักเลง ดังนั้นถ้าเธอท้องขึ้นมาจริง ๆ พ่อของเด็กในท้องก็คงต้องตรวจสอบกันให้ดีแล้วล่ะ